Ömür yolculuğunda insana eşlik eden o kadar çok kişi vardır ki, kimileri dünde kalır, kimileri bugünde yanındadır. İnsan sevdiği ve kendine iyi gelen kim var ise onların da her daim hayatında var olmasını ümit eder. Kimisi gelir geçer unutulur, kimisi iz bırakır hep hatırlanır. Fakat bir kişi vardır ki varlığının anlamına kelimeler kifayetsiz, şiirler yetersiz kalır. O müstesna şahıs annedir.

    Anne ilk öğretmenimiz ve ilk sevgimizdir. Evladı konuşamayan bir bebekken derdini anlayan, evladı daha yürüyemiyorken düşeceği yerleri hisseden odur. Ailesi için gecesini gündüzüne katarken yorgunluk nedir bilmeyen, evlatlarının mutluluğuyla mutlu olan onlarla gülüp onlarla ağlayan eli öpülesi analar insanın en kıymetli varlıklarıdır. 

     Bazılarımızın hala annelerimize........

© Günışığı Gazetesi