Bir evliliği gerçekten ayakta tutan şey sevgi mi, yoksa o sevgiyi sürdürebilme becerisi mi?

Elazığ’ın köklü sesi, hakikatin izini süren güçlü kalemlerinden biri olan Günışığı Gazetesi ailesine katılmanın heyecanını ve sorumluluğunu taşıyorum.

Bundan böyle her Salı, bu köşede yalnızca kelimelerle değil; insanın iç dünyasına dair bir arayışla buluşacağız. Bazen bir çocuğun sessizliğinde saklı kalmış duygulara, bazen bir yetişkinin içinde hâlâ yankılanan geçmişine, bazen de hayatın tam ortasında fark etmeden taşıdığımız yüklerimize birlikte bakacağız.

Çünkü insan, yalnızca yaşadıklarıyla değil; yaşadıklarının onda bıraktıklarıyla şekillenir. Ve çoğu zaman en derin izler, en az konuşulan yerlerde saklıdır.

Belki bu köşe, biraz durup hissetmek, biraz anlamlandırmak ve en önemlisi kendimize daha yakından bakabilmek için küçük bir alan olur.

Her Salı, aynı yerde buluşmak dileğiyle…

Bu yolculuğun ilk durağında ise odağımı toplumun en temel yapısı olan “aile”ye çeviriyorum. Çünkü aile, yalnızca bir arada yaşamak değil; duyguların öğrenildiği, bağların kurulduğu ve kimi zaman da yaraların oluştuğu ilk yerdir.

Evlilik, insan hayatının en derin ve en çok anlam yüklenen ilişkilerinden biridir. Kimi zaman bir sığınak, kimi zaman bir sınav alanı, kimi zaman da kişinin kendini en çıplak haliyle tanıdığı bir aynadır. İki farklı geçmişin, iki ayrı kişiliğin ve iki ayrı dünyanın bir araya gelmesiyle kurulan bu yapı, dışarıdan göründüğü kadar basit değildir. Çünkü evlilik, yalnızca “birlikte olmak” değil; birlikte kalabilmeyi, birlikte değişebilmeyi ve zamanın getirdiği her türlü dönüşüme rağmen ilişkiyi yeniden inşa edebilmeyi gerektirir. Tam da bu nedenle evliliği anlamak, yalnızca romantik bir bağ üzerinden değil; psikolojik, duygusal ve ilişkisel dinamikler üzerinden bakmayı gerektirir.

İnsanlar evlenirken çoğu zaman mutluluğun kendiliğinden geleceğini düşünür. Oysa psikoloji bize evliliğin yalnızca bir başlangıç değil, aynı zamanda uzun soluklu bir gelişim süreci olduğunu gösterir. Bu süreçte önemli olan yalnızca güzel zamanları paylaşmak değildir; evlilik aynı zamanda iyiyi ve kötüyü birlikte taşıyabilme becerisidir. Gerçek bir beraberlik, sadece mutlu günlerin paylaşılması değil, zor zamanların da birlikte göğüslenebilmesidir. Bu nedenle mutluluk çoğu zaman sanıldığı gibi sürekli iyi hissetmekten ibaret değildir; aksine mutluluk bir eşle sadakate dayalı beraberlik kurabilmek ve hayatın farklı dönemlerinde o beraberliği sürdürebilmektir.

Çiftler çoğu zaman yaşadıkları krizin kendisini konuşurlar, fakat o krizin arkasında yatan duygusal ihtiyaçları fark etmekte zorlanırlar. Oysa evlilikte bir kriz yaşandığında asıl sorulması gereken soru “Bu kriz neden çıktı?” değil, “Bu duygunun arkasında ne var?” sorusudur. Bir partner kırgınsa, öfkeliyse ya da uzaklaşmışsa çoğu zaman bunun altında görülme, anlaşılma ya da değer görme ihtiyacı vardır. Bu noktada eşlerin birbirlerine şu soruyu sorabilmesi önemlidir: “Eşim böyle bir duyguya neden kapılmış olabilir?” İşte aile danışmanlığı sürecinin önemli bir kısmı, çiftlerin birbirlerinin duygularının arkasındaki ihtiyaçları görebilmelerine yardımcı olmaktır.

Toplumda sıkça dile getirilen bir düşünce vardır: “Aşk evliliğin temelidir.” Ancak psikolojik açıdan bakıldığında bu ifade tam olarak gerçeği yansıtmaz. Aslında aşk çoğu zaman evliliğin sebebi değil, sonucudur. Başlangıçta güçlü duygular olabilir, fakat uzun yıllar süren bir evlilikte aşkın devam edebilmesi; sevgi, saygı ve iyi bir iş birliğinin birleşmesiyle mümkün olur. Sevgi ve iyi iş birliği bir araya geldiğinde, zaman içinde ömür boyu sürebilen bir aşk ortaya çıkar. Bu nedenle iyi iş birliği yapabilen çiftler çoğu zaman iyi bir evlilik de kurabilirler. Çünkü evlilik yalnızca romantik bir ilişki değil, aynı zamanda bir ortaklık ve bir takım çalışmasıdır.

Psikoloji ve nörobilim alanındaki çalışmalar da sağlıklı ilişkilerin biyolojik temelleri olduğunu göstermektedir. Uzun süre mutlu bir evlilik sürdüren çiftlerin beyinleri incelendiğinde, birbirleriyle güçlü bir “aynalanma” süreci yaşadıkları görülür. Beyinde bulunan ayna nöron sistemi, insanların başkalarının duygularını ve davranışlarını anlamasına yardımcı olur. Motor, duygusal ve sosyal ayna nöronlar sayesinde bireyler karşılarındaki kişinin duygusunu adeta içlerinde hissedebilirler. Eşler arasındaki bu aynalama süreci, partnerlerin birbirlerinin duygularını daha hızlı fark etmelerini sağlar. Bir anlamda evlilikte iletişim yalnızca kelimelerle kurulmaz; çoğu zaman duyguların sessiz alışverişi gerçekleşir. Birbirini gerçekten seven ve anlayan çiftlerin beyinlerinde bu aynalama sürecinin daha güçlü olduğu görülmektedir.

Pozitif psikolojinin önemli isimlerinden Martin Seligman ise mutluluğu açıklarken “otantik mutluluk” kavramından söz eder. Otantik mutluluk, yalnızca iyi anlarda ortaya çıkan geçici bir mutluluk değildir; kişinin zor zamanlarda bile yaşamın anlamını koruyabilmesi ve psikolojik iyi oluşunu sürdürebilmesidir. Evlilikte mutluluğu sürdürebilmenin yolu da büyük ölçüde bu otantik mutluluk anlayışıyla ilişkilidir. Kişi sadece her şey yolundayken mutlu olabiliyorsa bu kırılgan bir mutluluktur. Ancak kişi zor zamanlarda da anlam duygusunu koruyabiliyor, ilişkisini değerli görmeye devam edebiliyorsa bu daha kalıcı bir mutluluk biçimidir.

Bu durumu açıklamak için bir metafor kullanmak isterim. Bazı ağaçlar yalnızca belirli bir mevsimde meyve verir; fakat bazı ağaçlar yılın büyük bölümünde meyve vermeye devam edebilir. Otantik mutluluk da aslında buna benzer. İlişkilerde bazı mutluluklar yalnızca iyi zamanlarda ortaya çıkar, ancak bazı ilişkiler dört mevsim meyve verebilen ağaçlar gibidir. Zor dönemlerde bile o ilişkinin içinde anlam, bağlılık ve dayanışma bulunabilir.

Evlilikte sağlıklı bir ilişki kurabilmek için eşler arasındaki güç dengesi de önemlidir. Eğer kadın ve erkek arasındaki ilişki zamanla bir köle–efendi ilişkisine dönüşürse, bu durum evliliğin psikolojik temelini zedeler. Sağlıklı bir evlilikte taraflardan biri sürekli üstün, diğeri sürekli boyun eğen konumunda olmamalıdır. Bu noktada orta nokta kuralı büyük önem taşır. İlişki içinde iki kişinin de ihtiyaçlarının, sınırlarının ve beklentilerinin dikkate alınması gerekir. Çünkü evlilikte yalnızca “ben” diyen bir yaklaşım, mutluluğu zamanla sabote eder. Evlilikte kalıcı bir mutluluk istiyorsak iki kişilik düşünmek, dört gözle görmek ve dört kulakla duymak gerekir.

Aile sistemleri açısından bakıldığında evlilik yalnızca iki kişiyi değil, çoğu zaman çocukları ve aile dinamiklerini de etkileyen bir yapıdır. Bu nedenle eşler arasındaki ilişki, çocukların psikolojik gelişimi üzerinde de önemli bir rol oynar. Mutlu bir annenin çoğu zaman mutlu bir çocuk anlamına geldiği sıkça vurgulanan bir gerçektir. Dolayısıyla akıllı erkekler çocuklarının psikolojik iyi oluşunu desteklemek istiyorlarsa eşlerinin duygusal iyilik halini de önemsemek durumundadırlar. Çünkü aile içinde kurulan duygusal iklim, çocukların ruhsal gelişiminin önemli belirleyicilerinden biridir.

Evlilik aynı zamanda zaman içinde değişen ve gelişen bir süreçtir. Psikolojik açıdan evliliklerin genellikle üç temel dönemden geçtiği ifade edilir. İlk dönem aşk dönemidir. Bu dönemde çiftler birbirlerinin olumlu özelliklerini daha çok görür ve yoğun bir romantik bağ hissederler. İkinci dönem ise güç ve kişilik çatışması dönemidir. Bu aşamada bireylerin farklılıkları daha görünür hale gelir ve zaman zaman çatışmalar yaşanabilir. Ancak bu dönem sağlıklı bir şekilde yönetilebilirse, evlilik üçüncü aşamaya yani bağlılık dönemine ulaşır. Bağlılık döneminde çiftler artık birbirlerinin güçlü ve zayıf yönlerini daha gerçekçi bir şekilde kabul edebilir ve ilişkileri daha derin bir güven temelinde ilerler.

Sonuç olarak evlilikte sürdürülebilir mutluluk, kusursuz bir ilişki kurmakla ilgili değildir. Asıl mesele iki insanın hayatın Evlilikte farklı dönemlerinde birbirine nasıl eşlik ettiğidir. Sadakat, iş birliği, empati ve duygusal anlayış bir araya geldiğinde evlilik yalnızca bir birliktelik olmaktan çıkar; iki insanın birlikte büyüdüğü bir yaşam yolculuğuna dönüşür.

© Günışığı Gazetesi