Sana ibret olarak ölüm yeter! Görmez misin beş dakika önce yanında olup sonra öleni? Hastalığı anlamaz mısın? Komayı; yoğun bakımı, can yakımı… Ambulans sirenlerini, feryat figanları… Ağıtları, gözyaşlarını bilmez misin?

Gözden akıp gitmez misin bir kırpımlık?Gönülden kayıp düşmez misin bir kayımlık?Aklını teslim etmez misin bi kayyımlık?

Doğayı takip etmez misin? Yemyeşildir sapsarı olur; capcanlıdır kupkuru olur. Her nesnenin bir başlangıcı var, bir de bitimi…

“Allah rahmet eylesin.” derler ardından ya da “Allah’ın rahmetine kavuştu.” Biraz ölümün ürkütücülüğünü almak adına güzel adlandırmaya başvurulur. “Darı bekaya göçtü ya da terki dünya eyledi” de derler. Yahut da “Hakkın rahmetine kavuştu, dünyaya gözlerini yumdu.” Biraz daha amiyane tabirle: “Mevt oldu, can verdi.” Argoyla da “Geberdi ya da tahtalıköyü boyladı.” gibi ölümcül ifadeler de kullanılır. Ama netice asla değişmez! Herkes ölür.

Hayattan kimse sağ kurtulamaz. Kimse sonsuza değin yaşayamaz. Yaşam hayal, ölüm gerçektir. Ömür........

© Günışığı Gazetesi