Hayat ne garip değil mi? Bir film, bir tiyatro sahnesi gibi adeta. Geliyor, oynuyor, perde kapanınca da sahneden iniyoruz. İnsan gerçekliği de maalesef bundan ibaret. Sahne ve tiyatro demişken, yazmasak ve anmasak olmazdı. Zaten vefamız da buna izin vermezdi.

Evet bir Abdullah Şekeroğlu vardı. Vardı diyorum,  çünkü hem fiziken yok aramızda artık hem de çoğu kişinin hafızasında çoktan unutulup gitti. Birkaç dostu hariç diyelim, onu unutmayan kalbinde ve anılarında saklayan.

1960 yılında Elazığ’da dünyaya gelen Şekeroğlu’nun çoçukluğu ve gençliği burada geçer. Elazığ Endüstri Meslek Lisesi son sınıfında okurken öğretmeni Rıdvan Dağlar’ın ondaki yeteneği keşfetmesi ve teşvikiyle tiyatroya ilk adımını atmış oldu. Kendi yazıp, kendi oynadığı “Kopuk” adlı oyunla amatörlüğe, ondan sonra 1985 yılında “Fatih” oyunundaki Lukas Notaras rolüyle de ilk profesyonel tiyatro deneyimini kazanmış oldu.

Bizler ise asıl onu ilk yerel radyo ve televizyon kanalları olan Fm 23 ve Kanal 23 televizyonunda oynadığı skeçleri  ve tiyatro oyunları ile tanıdık. 90’lı  yıllarda Kanal 23 te yayınlanan “Hafize Ana” tiplemesi Elazığ kamuoyunda büyük beğeni topladı. O yıllarda  radyo ve televizyon kanalında sık  sık karşımıza çıkan ve  gönüllerde taht kuran Şekeroğlu,  sergilediği üstün performans,  Elazığ şivesiyle  yazdığı ve oynadığı oyunlarla izleyici ve dinleyicilerden tam not aldı. Elazığ’da o yıllarda izleyici ve dinleyiciye tiyatroyu sevdiren ve ayağına  getiren, yaptığı skeç ve tiplemelerle Yeşilçam ve ulusalda sahnelenen Türk tiyatroları ile tek başına yarışan Şekeroğlu’nun bu olağanüstü gayreti, onun tanınırlığını ve  Elazığ insanın gözündeki değerini bir kat daha artırdı.

Elazığ şivesinin o kulağa hoş gelen yerel tınısını, şehir yaşamında ve günlük hayatta sergilenen davranış şekilleri ve olayları kendi hafızasında yorumlayıp, yeteneği ile harmanlayarak izleyicinin ve Elazığ halkının beğenisine sunan Şekeroğlu,  şehir........

© Günışığı Gazetesi