Sırtını başta kral Antiocos olmak üzere Nemrud’un gizemli heykellerine dönerek, onunla doğu ufkundan güneşin doğuşunu bekliyordu. Doğaya hayat veren bu çok özel yıldızın doğuşunu merakla bekleyenler içinde belki en heyecansız olması gereken kişiydi.

Çünkü buraya beşinci gelişiydi. Her gelişinde ayrı bir nedeni vardı. Bu yüzden her defasında ayrı bir heyecanlanmıştı. Bu defa daha bir heyecanlıydı. Sanki ilk defa geliyordu. Çünkü uzun zamandır bu anı bekliyordu. Onunla hiç bu kadar yakın olmamıştı. Gözleri güneşte, bedenleri taş terasta yan yanaydı.

Gerçekten onun da gözleri güneş gibiydi. Ona bakınca fikirleniyordu, daha çok okuyordu, daha çok yazıyordu ve aydınlanıyordu. Ve o aydınlattıkça daha bir güzelleşiyordu. Şimdi sıcacık bakışları, çarpan kalbiyleve elinde telefonuyla ufka kitlenmişti. Ve gözleri ufukta güneş denen özel yıldızın doğuşundaydı.

Bu yıldızın burada turuncuya çalan kızılca doğuşunu ona anlatmamıştı. Anlatsa buranın sihri bozulurdu. Çünkü yeni bir sihir peşindeydi.

Bir yandan titreyen soluk pembemsi elleriyle telefonla sürekli resim çekiyordu. Birden bu manzaradan hoşnut olmadığını fark etti. Bu özel ana teknoloji girmemeliydi. Bu refleksle elinden telefonu aldı. Ceylana dönen bakışlarıyla ona şaşkınca bakınca, davranışına bir anlam katmak istedi. “Bir kaç resmini alayım. Bu anı kalıcılaştıralım” dedi.

Bir kaç pozlama sonrası telefonu önüne alarak, ikisini alacak şekilde kamera düğmesine bastı. Selfie denilen özel çekimde bitmişti. O aydınlık yüz birden soluverdi. Sanki güneş doğmadan batıvermişti. Telefonu alıp resmi silmesiyle umuda karanlık çöküyordu. Bir yandan telefondan rahatsız olmuş, öte yandan şimdiki anı kalıcılaştırmak için aynı telefondan selfie çekmişti. Elbette bu yaman bir çelişkiydi.

O ise bu anı sanki öldürmeyi tercih etmişti. Ortak kalıcı bir anıları olsun istememişti. Ama birlikte gelmişlerdi. Aylardır her şey çok özel yürümüştü. Bu defa olacaktı diye inanmışve sevmişti. Dün gece Nemrud soğuğunda aynı........

© Güneydoğu Ekspres