Bir şehir düşünün…Sokakları kalabalık ama sesi kısılmış.Herkesin dilinin ucunda aynı gerçek var ama kimse yüksek sesle söyleyemiyor.Bugün Van tam olarak böyle bir yer.

RojinKabaiş dosyası artık sadece bir adli vaka değil.Bu mesele, bir şehrin suskunluğu ile vicdanı arasında sıkışmış bir hakikat meselesidir.Ve bu suskunluğun ortasında konuşan tek bir ses var:Bir baba… Nizamettin Kabaiş.25 kez Van’a gelip gitmiş.İki yıldır aynı sorunun peşinde:‘Kızımın başına ne geldi?’

Van’da garip bir durum var.

Herkes bir şeyler biliyor.

Ama kimse konuşmuyor.

Bu sıradan bir sessizlik değil.Bu, güçten çekinmenin, dengeleri bozmama isteğinin, hatta korkunun sessizliği.Çünkü şehirde yaygın bir kanaat var:Bu olayın arkasında nüfuzlu ve güçlü isimler olduğu iddiası…Bu yüzden kamu kurumları suskun.

Herkes aynı şeyi düşünüyor: ‘Bu işe girme…’

Ama asıl soru şu:Eğer ortada bir suç yoksa, bu kadar büyük bir sessizlik neden?

İddialar ağır, sorular daha da ağır:Henüz otopsi yapılmadan neden ‘intihar’ denildi?

Van Valisi Ozan Balcı, gerçekten bir babaya bu kadar kesin bir dille bunu söyledi mi?

Eğer söylediyse, bu kesinlik neye dayanıyordu?

Rektör Prof. Dr. Hamdullah Şevli neden bu dosyada anılıyor?

Otopsiye girdiği iddiası doğru mu, değil mi?

Bu kadar ciddi iddialar neden açık ve net biçimde cevaplanmıyor?Ve en kritik noktalardan biri:Rojin’in bedeninde iki farklı erkek DNA’sı bulunduğu iddiası…Telefonunun hâlâ çözülememiş olması…Bütün bunlar ortadayken,‘intihar’ ihtimali bu kadar rahat nasıl dillendirilebilir?Bu sorular cevaplanmadıkça,şüphe büyür… Sessizlik daha da ağırlaşır.

BİR BABANIN........

© Güneydoğu Ekspres