Kadın o günden sonra zihninin eskisi gibi olmadığını fark etti. Daha doğrusu, eskiden fark etmediği şeyleri artık görüyordu. Zihnin içi sessizleşmemişti, tam tersine, daha da gürültülüydü. Ama bu kez gürültünün nereden geldiğini ayırt edebiliyordu.

Her düşünce, bir öncekinin tortusuydu. Yarım kalmış cümleler, ertelenmiş kararlar, bastırılmış öfkeler… Hepsi, bilinçdışının diplerinde birikmişti. Sanki zihnin içinde görünmeyen bir depo vardı ve yıllardır kimse orayı boşaltmamıştı. Kadın anladı. Bu doluluk, ani bir karmaşa değildi. Bu, zamanla birikmiş bir enkazdı.

Bazı geceler uyanıyordu. Belirgin bir rüya yoktu ama beden huzursuzdu. Zihni, gündüz susturduklarını gece önüne koyuyordu. Eski bir bakış, söylenmemiş bir söz, geçmişten kalan bir korku… Hepsi anlamını yitirmiş gibiydi ama ağırlığını koruyordu.

Kadın, ilk kez şunu düşündü: Zihin yalnızca düşünen bir yer değildi. Aynı zamanda........

© Güneydoğu Ekspres