Türk gastronomisi söz konusu olduğunda ise sokak lezzetleri birer "atıştırmalık" olmanın çok ötesindedir.

Bunlar birer kentsel bellek, toplumsal hafıza ve demokratik birer lezzet durağıdır.

Türk mutfak kültüründe sokağın yerini anlamak için önce o tezgâhın başındaki sosyolojiyi kavramak gerekir.

Sokak yemeği, sınıf ayrımını ortadan kaldırır.

Bir genel müdür ile bir işçinin aynı tezgâhta, aynı taburede omuz omuza oturup bir dürümü paylaştığı o an, gastronomiden ziyade bir toplumsal bütünleşmedir.

Türkiye’nin sokak lezzetleri, göçlerle şekillenmiş, iklimle yoğrulmuş ve ihtiyaçtan doğmuş birer yaratıcılık örneğidir.

Hızlı yaşamak zorunda kalan şehir insanının, geleneksel lezzetten kopmadan bulduğu o pratik çözümler, bugün dev bir endüstriye dönüşmüş durumda.

Ancak bu endüstrinin içinde hâlâ o samimi, o dumanı üstünde tüten "zanaat" ruhunu bulmak mümkün.

Kuzeyden güneye, doğudan batıya uzanan bu geniş coğrafyada her şehir, kendi hikâyesini bir sokak tezgâhına sığdırmıştır.

Bu noktada tedarik zincirinin kısalığı ve malzemenin tazeliği, sokağın en büyük avantajıdır.

Tarladan çıkanın, denizden tutulanın en kısa yoldan tüketiciye ulaşma biçimidir sokak lezzeti.

Ege’ye, özellikle de İzmir’e doğru yol aldığımızda, sokağın sesi sabahın ilk ışıklarıyla yükselir.

Boyoz, sadece bir hamur işi değildir; bir şehrin çok kültürlü geçmişinin, Sefarad mutfağının günümüze bıraktığı en zarif mirastır.

İzmir sokaklarında fırından........

© Gerçek Gündem