Elinde ne bir senaryo vardı ne de o nazik diplomatik süzgeç. O, sahneye "kramponlarıyla" daldı; salonun o pahalı parkelerini gıcırdatmakla kalmadı, herkesin yüzündeki o porselen maskeleri tek bir hamleyle aşağı indirdi.

Son bombası ise tam bir "itirafçı" dürüstlüğündeydi: "Gemilere el koyuyoruz, adeta korsan gibiyiz."

Normalde bir devlet başkanının, hele ki "dünya lideri" iddiasındaki bir gücün başındaki kişinin bunu söylerken bin dereden su getirmesi, "uluslararası güvenlik" ya da "stratejik müdahale" gibi süslü ambalajlar kullanması gerekirdi. Ama Trump yapmıyor. O, mutfağın ne kadar kirli olduğunu saklama gereği duymayan o huysuz ama dürüst aşçı gibi, "Evet, yemeğe zehir katıyoruz çünkü canımız öyle istiyor" diyor.

Aslında Trump’a bir teşekkür borçluyuz. Neden mi? Çünkü o "krampon" darbesi bize şunları öğretti:

1. Diplomatik Nezaket, Vahşetin Makyajıdır

Eski başkanların döneminde bombalar "barış" getirmek için atılır, işgaller "özgürlük" adına yapılırdı. Kadife eldivenler içinde bir demir yumruk gizliydi. Biz o eldivenin yumuşaklığına bakıp yumruğun acısını unuturduk. Trump ise eldiveni doğrudan çöpe attı. "Petrol için oradayız" dediğinde ya da "Paramızı vermezseniz sizi korumayız" diye rest........

© Gerçek Gündem