Soğuk için fizik yasaları ısının yokluğu dese de toplumsal düzlemde soğuk, olanakların yokluğudur. Kış kapıya dayandığında termometrelerin her derece düşüşü, toplumun kırılgan fay hatları üzerindeki basıncı artırır. Isı kaybı yalnızca bedenlerde değil, eşitsizliğin derin katmanlarında da hissedilir.

Kış mevsimi sağlık alanında çoğu zaman biyolojik riskler üzerinden ele alınır: Solunum yolu enfeksiyonları, vitamin eksiklikleri, bağışıklık sisteminin zayıflaması.

Oysa kışın asıl belirleyici etkisi, beden kadar toplumsal yapılar üzerinden işler. Sağlık, yalnızca bireysel biyolojiyle değil; kişinin nasıl yaşadığı, nerede yaşadığı ve hangi toplumsal ilişkiler içinde var olabildiğiyle şekillenir.

Dünya Sağlık Örgütünün “sağlığın sosyal belirleyenleri” olarak tanımladığı gelir düzeyi, barınma koşulları, çalışma biçimleri, sosyal destek ağları ve kamusal hizmetlere erişim; kış aylarında daha görünür, daha sert ve daha belirleyici hale gelir. Isınma giderlerinin arttığı, gün ışığının azaldığı ve hareket alanlarının daraldığı bu dönemde, eşitsizlikler adeta kristalize olur.

Aynı soğuğa maruz kalan iki beden, aynı şekilde üşümez. Yalıtımsız bir evde yaşayan yaşlı ile merkezi ısıtmalı bir konutta yaşayan arasındaki fark yalnızca konfor değil; hastalık riski, yaşam beklentisi ve erken ölüm olasılığıdır. Düzensiz ve güvencesiz işlerde çalışanlar için kış, daha fazla hastalık........

© Evrensel