Yıkılır dört duvar, güneş çıkar. Çiçek açar rengarenk olur sonbaharlar. Kuytularda dolaşamaz olunca yılanlar.

Aşımız, sevdamız toprağın üstünde sarsılmasız, göğün altında sere serpe.  Açtı mı çiçekler, döndü mü kelebekler.

Kuş yuvasından düştü, uçamadan. Kanatlarını çırpsa da göremeden gökyüzünü çakıldı yere. Kanadı kırık bakıyor göğe.

Önüm, arkam, sağım, solum kapı duvar. Ne bir avuç toprak oturacak, ne bir parça........

© Evrensel