Yaz geliyor. Ne bir ağaç var, ne gölgesi kaldı. Yerini beton yollar boyunca uzayan betondan evlerin kara gölgeleri kapladı.

Yıldızlarla ay, güneş yerli yerinde, yer yerinden oynuyor yine de. Aç açlık yok yoklukla altı kazınarak.

Bulutlar geçiyor, yanan/yakılan kentlerin savrulan dumanı üstümüzden. Yakılan ağızlarla atılan çığlıkların acısıyla ağusu yankılanan gökyüzünden.

Akan bir ırmak gibi önünde yığılı taşların/başların üstünden aşarak geçiyor........

© Evrensel