Dijitalleşmenin her şeyi pürüzsüzleştirdiği, steril ve tek tip kıldığı bir çağda yaşıyoruz. E-kitap okuyucularının soğuk ekranları, fabrikadan yeni çıkmış matbaa mürekkebinin kokusunu dahi taşımayan kurgusal metinler ve tıklandığında anında unutulan milyonlarca dijital cümle… Oysa bir kentin arka sokaklarına gizlenmiş, tozlu ahşap kokulu sahaf dükkanlarının kapısından içeri adım attığınızda, zamanın akış biçimi birdenbire değişir. Çünkü sahaf raflarında bekleyen şey yalnızca basılı kağıt tomarı değil; insan ruhunun zaman içindeki ayak izleridir.

İkinci el bir kitabı raftan alıp kapağını araladığınızda, yazarın anlattığı hikayenin yanı sıra ikinci, paralel ve sessiz bir anlatı daha başlar. Sayfaların sararmış dokusu, hafifçe kıvrılmış bir yaprak ucu, araya sıkıştırılmış unutulmuş bir tramvay bileti ya da bir kurutulmuş çiçek... En çok da satırların altını çizen o telaşlı kurşun kalem izleri ve sayfa boşluklarına düşülmüş el yazısı notlar.

Bir okur, neden bir romanın kenarına not düşer? Kimi zaman bir öfkeyi kayda geçirmek, kimi zaman altı çizilen bir hakikati zihne kazımak, kimi........

© Eskişehir Anadolu