İnsan bazen zihnini kendisi zannediyor. Oysa gün içinde aklımızdan geçen onca düşünceye dönüp bakınca insanın içine bir şüphe düşüyor.

- Madem hepsi bendim, neden bazılarını duyunca yabancı bir misafir gelmiş gibi irkiliyorum?

- Neden bazı cümleler tam kalbime otururken bazıları kapıyı çalan bir yabancı gibi bekliyor?

Belki de zihnimiz, bize ait olanla bize uğrayanı aynı masaya oturtuyor. Biz de hangisinin kim olduğunu anlamaya çalışıyoruz.

Bir süredir zihnin, evin kendisi değil de koridoru olduğu fikri dolaşıyor içimde. Koridorlardan insanlar geçer, sesler geçer, çocukluk geçer, korkular geçer, dün izlediğimiz bir haber bile geçer. Kimisi selam vermeden çıkar gider, kimisi uzun süre oyalanır. Fakat koridordan geçen herkes ev sahibi olmaz. Belki de düşüncelerin en büyük yanılgısı, kendilerini kimlik gibi tanıtabilmeleridir.

Ruhu hep daha sessiz hayal etmişimdir. Zihin acelecidir; ruhun acelesi yoktur. Zihin cevap vermek ister, ruh bekleyebilir. Zihin........

© Dikgazete.com