Bugün yağmur var şehirde...

Sabahın erken saatinde toprak yağmurla buluşmuş; o mis koku pencereden içeri kadar geliyor.

Şehrin üzerine ince bir sessizlik çökmüş. Sokaklar ıslak, gökyüzü gri ama nedense benim içim kasvetli değil.

Tam tersine...Bir ferahlık var havada.

Sanki gece boyunca biriken ne varsa yağmur alıp götürüyor. Sokaklar yıkanırken insanın içi de biraz temizleniyor.

Toprağın kokusunun, yağmurun sesinin ve sabahın serinliğinin, insana bazen uzun uzun anlatılacak şeylerden çok daha iyi geldiğini fark ediyor insan.

Bugün yağmur var şehirde.

Ağacın, çiçeğin, toprağın kana kana sulandığı, beslendiği bir gün. Sıcak, bunaltıcı yaz günlerinin ardından gökyüzü" biraz ferahlık olsun" demiş gibi.

Hava serin. Gökyüzü gri. Deniz, o griliğin arasında kaybolmuş gibi.

Ama bir huzur var.Öyle sessiz, öyle kendiliğinden bir huzur ki...

Sanki yağmur, günlerdir şehrin ve insanların üzerine birikmiş ne varsa alıp götürmek için yağıyor. Tozu, kiri, kasveti yıkıyor.

Her damla düştüğü yere biraz temizlik, biraz serinlik, biraz da nefes bırakıyor.

Yağmur oluk oluk akarken yol kenarlarından yaprakları, çöpleri de alıp götürüyor. Kaldırımların kenarında küçük dereler oluşuyor.

Ağaçlardan süzülen damlalar, kaldırım taşlarına........

© Denge