Toplum içinde zaman zaman temiz kalpli, kötülük düşünmeyen, insanların sözlerini olduğu gibi kabul eden, dünya hesabını ve hilesini pek bilmeyen kimselere “saf” denildiğini görürüz. Daha kötüsü, bazıları bu insanları eğlence konusu yapar; kaba ve müstehcen sözlerle konuşur, sin-kaflı kelimeler kullanır, küfreder, kandırır ve onların mahcubiyetinden kendisine eğlence çıkarır. Bu davranış ne insanlığa ne ahlâka ne de Müslümanlığa yakışır.

Bir insanın saf olması, aklının veya şahsiyetinin değersiz olduğu anlamına gelmez. Bazen, “saflık” denen şey; kötülük düşünmemek, hile bilmemek, hesap yapamamak ve kalbin kirlenmemiş olmasıdır. Dünya kurnazlığı; zekâ, temiz kalplilik de; aptallık değildir. Kur'an-ı Kerim'in ölçüsü son derece açıktır; “Ey iman edenler! Bir topluluk diğer bir toplulukla alay etmesin. Belki de onlar kendilerinden daha hayırlıdır.” (Hucurât,11). Belki de Allah katında o, daha hayırlıdır! İnsanlar onun konuşmasına gülüyor, Allah onun kalbine bakıyor. İnsanlar onun saflığını küçümsüyor, Allah onun samimiyetini seviyor. İnsanlar dünya hesabını iyi bildiği için kendini akıllı zannediyor, belki onun hesapsız iyiliği İnsanların bütün hesaplarından daha değerlidir.

Özellikle; zihinsel,........

© Denge