Her nedense, uluslararası alanda yapılan ve dostlukları güçlendireceği iddia edilen hemen tüm yarışmalar ve ödüllere çok soğuk bakarım. Onun için de, arada bir seyrettiğim Dünya Kupası maçlarında her defa aynı duygularla 1962 sene öncesine giderim. Neden mi? Anlatalım kısaca:

Sene sadece 64’tür. Yani bizim takvimdeki 0 senesinden sadece 64 yıl sonrasıdır. Roma İmparatorluğuna adını veren dünyanın en muhteşem şehri Roma, cayır cayır yanmaktadır. Sebebi hala tartışmalıdır. Ama Roma’nın ihtişamlı imparatoru Nero’nun elinde “kithara”sı ile sarayının balkonunda zevkle şarkılar söylediği belirtilir, efsanelere göre. Bunun gerçek olup olmadığı bizi burada ilgilendirmemekte elbette. Önemli olan, Roma’nın yanması ve Nero’nun seyretmesidir bizim için. Nasıl mı?

NERO’NUN ROMA’SINDAN, BEYRUT VE TAHRAN’A

1962 sene öncesinin Roma’sı ile bizim 2026 senesinin dünyası arasındaki benzerlik ne denli şaşkınlık verici değil mi? Cayır cayır yanan o günün Roma’sı bir tarafta, yine cayır cayır yakılan bugünün dünyası öteki tarafta! Benzerlik abartılı mı dersiniz, karşılaştırınca?

Dünya, bu hali ile gerçekten bir Dünya Kupasına, ya da Dünya Olimpiyat Oyunlarına, Eurovision ya da Oscar türünden sanat yarışmalarına ihtiyacı olan bir dünya mıdır? Yoksa tüm bu olan bitenler Shakespeare’in komedilerine taş çıkartmak ve onu mezarında ters döndürmek üzere yaratılmış bir komedi eseri midir?

Uruguaylı futbolcuları sıraya dizip köpeklere koklatarak uyuşturucu araması yaptıran ABD, bu tiyatro oyununun hem senaristi, hem baş oyuncusu hem de yönetmeni durumunda. İran milli takımını yüzlerce kilometre ötelerdeki Meksika’da bir otelde konaklattıran, maç biter bitmez ABD sınırından dışarı çıkartan, seyirciler bir yana takım yöneticilerine, Afrikalı hakemlere vize vermeyerek Dünya Kupası dışına atan yine ABD! Bu tür uluslararası organizasyonlar, güya halklar arasında barış ve diyalog imkanlarını arttırmak için yapılıyor. Ama bu Kupada, ABD’nin uyguladığı hemen herşey, tam da tersine bir rol oynamıyor........

© Aydınlık