Benimkisi elbette; geride kalan yaşanmışlıkları çok özlemek, bugün o tadı bulamamak gibi bişey. Üzülmek biraz. Çaresizlik biraz. Büyüyüp yaş almak biraz. Yenilmek biraz. Özlem yani... Geçmişe takılıp kalmak demeyiniz...*** Dünya kupası çoğu konuda iyi ölçüttür. Örneğin; bizim memlekette 25 yıldır ''öcü'', ''utanılacak bişi'' falan gibi gösterilmeye çalışılan vatan duygusunu gözümüzün içine sokmakla kalmayıp, alnımızın ortasına da çakıverir dünya kupası. Yazdım ya eskiden yine bu sütunlarda, Allah'ın sopasıdır, Türklüğümüzle-bayrağımızla-ordumuzla-Ata'mızla meselesi olanlar için dedim, anımsadınız mı? Sonra? Rahmetli babalarımızı daha iyi anlama olanağı verir bu turnuva. 30 gün boyunca ekran başından kalkmayıp futbolla yatan-futbolla kalkan bir çocukluktan gelme bizler, artık salt yarı final, final gibi önemli maçları izlemeye başlar olunca; -''Babam haklıymış yahu'' deriz. Dışarıda ''hayat'' diye, ''çocuklarımızın ekmeği'' diye bir dünya daha varmış.*** Bir de? Milyarlarca insanla aynı anda, aynı duyguları yaşamak türü bir dünya vatandaşlığı... Ve ve ve bir dahaki........

© Yeşilgiresun