Bu köşede yayımlanan 05.05.2026 tarihli “Trafikte Büyüyen Tehlike” başlıklı makalede genel planlamanın yanında ulaşım planlamasının da olmadığını belirtmiştim. Plansızlığın, yoksulluk yaratacağını, insanların yaşamlarını karartacağını dile getirmiştim. Bu temel teze bağlı olarak otobanlar başta olmak üzere tüm karayollarında kamyon, tır ve benzeri yük taşıma araçlarının oluşturduğu sıkışıklıktan ve tehlikeden söz etmiştim. Çözüm önerilerini de sıralamıştım. Bu sefer, ulaşım ve gıda ilişkisini gündeme getiriyorum. *** Yaş meyve ve sebze başta olmak üzere tarımsal mallarda üreticisinin kazanamadığı açıktır. Buna karşın tüketicinin de bu ürünleri çok pahalıya satın aldığı ortadadır. Aradaki farkın büyük bir çoğunluğu aracılara giderken, nakliye giderleri de çok büyük maliyet kalemi olarak kayda alınmalıdır. Bilenlerin sustuğu, bilmeyenlerin üreticiyi suçladığı yaş meyve ve sebze tüketiciye ulaştığındaki fiyatının içindeki nakliye giderinin payı gündeme getirilmemektedir. Belki, herkes fark etmektedir ama dile getirmekten kaçınılmaktadır. Gıdanın, özellikle yaş meyve ve sebzenin üreticiden çıkış fiyatının üzerine gelen aracı kârlarından da hiç kimse söz etmemektedir. Değişik adlarla tanımlanan hal toptancıları, üreticileri iliklerine kadar sömürmektedir. Üretici üç beş aydan bir yıla kadar olan sürede gözünün içine bakarak elde ettiği ürünün bedelini belirleme hakkına sahip değildir. Ürünlerin bozulma ve çürüme olasılığı nedeniyle arz esnekliği de bulunmamaktadır. Dolayısıyla tarladan çıkıp “hal”e getirilen ürünün satışa sunulmaması gibi olasılık da yoktur. Bu nedenle haldeki toptancılar, “ölümü gösterip sıtmaya razı ediyorlar” özlü sözünün “cuk........

© Yeşilgiresun