Türkiye siyasetinde son dönemde ortaya çıkan en dikkat çekici görüntülerden biri, birbirinden oldukça farklı siyasi çizgilerin bazı temel meselelerde aynı zeminde buluşmaya başlaması.

İkinci çözüm süreci olarak adlandırılan yeni siyasi iklim, siyasetin yıllardır birbirinden uzak duran aktörlerini aynı tartışma alanına taşırken, bu değişimin yalnızca siyasetle sınırlı kalmadığını görmek gerekiyor.

Çünkü siyasetin yönü değiştikçe, siyaseti anlatan medyanın yönünde de benzer bir değişim hissediliyor.

Tam da burada insanın aklına eski bir banka reklamının sloganı geliyor:

“Yok aslında birbirimizden farkımız.”

Elbette bugün medyada herkesin aynı şeyi söylediğini iddia etmek mümkün değil. Hâlâ farklı görüşler, farklı yayın politikaları ve birbirinden oldukça farklı gazetecilik anlayışları var.

Fakat mesele, farklılıkların tamamen ortadan kalkması değil.

Mesele, farklı görünen medya aktörlerinin belirli kritik eşiklerde aynı yöne doğru hareket etmeye başlaması.

Bunu yalnızca kurumların yayın politikalarında değil, ekran yüzlerinin zaman içerisinde geçirdiği değişimlerde de görmek mümkün.

Bir dönem bir medya grubunun veya televizyon kanalının kimliğiyle özdeşleşmiş bir gazeteci, yıllar sonra bambaşka bir yayın kuruluşunda karşımıza çıkabiliyor. Daha önce temsil ettiği düşünülen medya çizgisinden farklı bir ortamda yine milyonlara seslenebiliyor. Bir başka gazeteci ise birbirinden farklı medya kurumları arasında gidip gelirken, izleyici açısından bakıldığında “kurum değişiyor ama ekran yüzü değişmiyor” denilebilecek bir tablo oluşturabiliyor.

Bunların tamamı elbette gazetecilerin doğal mesleki hareketliliği içerisinde değerlendirilebilir. Bir gazetecinin iş değiştirmesi, tek başına eleştiri konusu değildir.

Fakat burada başka bir soru ortaya çıkıyor:

Gazeteci kurum değiştirdiğinde yalnızca adresini mi değiştiriyor, yoksa zaman içerisinde anlattığı........

© Yeniçağ