Meclis Genel Kurulu’nda süren tartışmaların ve mesainin ardından kabul edilen, kamuoyunda “Çerçeve Yasa” olarak adlandırılan “Milli Dayanışma ve Toplumsal Bütünleşmenin Güçlendirilmesi” hakkındaki kanun resmiyet kazandı. Yasanın adında yer alan ‘dayanışma’ ve ‘bütünleşme’ kavramları Türkiye’nin son yıllarda en çok ihtiyaç duyduğu toplumsal iklime işaret etmesi bakımından şüphesiz kıymetli bir niyet beyanı niteliğinde.

Ancak Meclis sıralarından geçen her yasa gibi, bu metnin de gerçek hayatta karşılık bulup bulmayacağı, kâğıt üzerindeki maddelerden ziyade Türkiye’nin genel demokratik mimarisiyle ne kadar uyumlu olduğuna bağlı. Tam da bu noktada temel bir soruyu sormak zorundayız: Kapsamlı bir genel demokratikleşme iradesi sergilenmeden, yalnızca belirli bir çerçeve yasayla toplumsal bütünleşme sağlanabilir mi?

Kutuplaşmayı yasa maddeleri değil, özgürlükler çözer. Toplumsal bütünleşme, yukarıdan aşağıya doğru kanun maddeleriyle dikte edilebilecek, idari metinlerle sipariş edilecek bir durum değildir. Bir toplumda dayanışma duygusunun yeşerebilmesi için öncelikle bireylerin adil bir düzende yaşadıklarına, seslerinin duyulduğuna ve haklarının güvence altında olduğuna inanması gerekir. Bugün Türkiye’de toplumsal dokuyu zedeleyen temel sorun, mevzuat........

© Yeni Yaşam