Bugün bayram…Böyle bir ortamda, sevinçli bir bayram yazısı kurgulayıp güzel cümleler kuramıyor insan.Evet bayram geldi de bayram her zaman yüzü gülenin evine geldi. Fakire, fukaraya, elinde avucunda olmayana yine bayram değil.

Modern çağ, bayramı da kendi çarkları arasında eriterek bir tüketim nesnesine dönüştürdü. Reklamlar, vitrinler ve yapay gündemler, sürekli olarak satın alındığı ölçüde mutlu olunan bir bayram illüzyonu pazarlıyor. Oysa bayramın özü sahip olmakta değil, paylaşmakta gizlidir.

Bayramlar, toplumsal hafızamızda neşenin, paylaşmanın, sokağa taşan çocuk seslerinin ve her şeyin askıya alındığı o mutlak huzur anlarının simgesidir. Ancak hayatın her alanında olduğu gibi, bayramın da iki farklı yüzü vardır. Bir yanda bolluğun, ışıltılı sofraların ve kavuşmaların coşkusu yaşanırken; diğer yanda yoksulluğun getirdiği derin, mahcup ve görünmez bir sükûnet hüküm sürer. Bayram, toplumun vicdan aynasıdır; bu ayna, yoksullukla yüzleştiğinde bize madalyonun diğer yüzünü tüm çıplaklığıyla gösterir.

Kültürel olarak bayramları birer eşitleme alanı olarak tarif ederiz. Sınıfların, unvanların ve yapay ayrışmaların silindiği, herkesin aynı iklimde buluştuğu iddia edilir. Oysa yoksulluk, bu idealist tanımın önüne dikilen en sert barikattır. Yeni kıyafetlerin giyildiği,........

© Yeni Yaşam