İman eden bir akıl ile iman etmeyen bir aklın bilinç yapısı arasında çok büyük bir fark vardır. İman eden kişide Allah bilinci onun düşünce ve eylemlerinin temel kaynağı ve belirleyicisidir. İman düzeyinin veya kalitesinin göstergesi Allah bilincidir. Allah bilincinin alâmeti de Allah’ı hatırlamak ve zikretmektir. Dolayısıyla imanın somut çıktısı zikirdir. Bu itibarla, imanının seviyesini ve gücünü merak eden, zikrine bakmalıdır. “Allah’ı ne kadar hatırlayıp zikrediyorum?” sorusunun cevabı Allah’a olan imanının gücünü ve kalitesini gösterecektir.

İman-zikir ilişkisini şu açıdan da ele alabiliriz: İman, muhabbet işidir. İmanın tohumu da meyvesi de sebebi de sonucu da muhabbettir. “O’dur size imanı sevdiren” (Hucurât 49/7) buyurur Kur’ân-ı Hakîm. Demek ki iman, sevilen, sevgiyle başlayan ve sevgiyle büyüyen bir şeydir. Peki, sevginin en büyük göstergesi nedir? Sevginin yöneldiği şeyin gönülde yerleşmesidir. Sevgi ne kadar güçlü ve yoğunsa sevilen şey o nispette gönülde yerleşir. Bir şey gönülde ne kadar yerleşirse hatırlanması ve dille anılması da o kadar çok olur. Gönlü istila eden muhabbet mutlaka dile vurur. Hâsılı, iman Allah sevgisi ve bilincini, Allah sevgisi ve bilinci de Allah’ı zikretmeyi doğurur. Bu sebeple olmalıdır ki Hikmetli Kitabımızda yalın bir şekilde “Allah’ı zikredin!” denilmez; genellikle “çokça” kaydı ilave edilerek “Allah’ı çokça zikredin!” buyurulur. “Allah’ı çokça zikredin!” demek,........

© Yeni Şafak