Latin Amerika'da solun oy kaybını yalnızca sağın yükselişiyle açıklamak, seçmenin neden yön değiştirdiğini anlamaya yetmez. Arjantin'de Javier Milei'nin yükselişinde ekonomik krizden duyulan bıkkınlık, El Salvador'da Nayib Bukele'ye verilen destekte güvenlik arayışı, Brezilya'da ise ekonominin nasıl yönetileceğine ilişkin tartışmalar öne çıkıyor. Üç ülkede farklı sorunlar yaşansa da seçmenin beklentisi benzer: Siyasetin gündelik hayatta bir karşılık üretmesi. Maaşı temel ihtiyaçlarına yetmeyen bir işçi veya çocuğunu güvenle okula göndermek isteyen bir aile için siyasi kimlik tek başına yeterli değil. Solun geçmişteki kazanımlarını savunmanın yanında, bugün neden aynı güveni sağlayamadığını da sorgulaması gerekiyor.

Sosyal yardımın sınırları

Latin Amerika solu, yoksullukla mücadele, asgari ücret politikaları ve kamu hizmetleri sayesinde geniş bir toplumsal taban kazandı. Bu politikalar milyonlarca insanın hayatında gerçek bir fark yarattı. Ancak bir aileye ay sonunu getirmesi için destek vermekle onu sürekli yardıma ihtiyaç duymaktan kurtarmak aynı şey değil. Düşük ücretle çalışan, gelirinin büyük bölümünü kiraya ve gıdaya ayıran, çocuklarının geleceği için birikim yapamayan aileler için sosyal destek tek başına güvence sağlamıyor.

Liberal solun açmazı, piyasa ekonomisinin temel işleyişini korurken eşitsizliğin sonuçlarını sosyal programlarla hafifletmeye çalışmasında ortaya çıkıyor. Bu yaklaşım yoksulluğun ağır etkilerini azaltabilir; fakat güvencesiz çalışma, düşük ücretler ve çalışanların zayıf pazarlık gücü değişmiyorsa eşitsizlik yeniden üretilir. Sosyal yardımları savunmak yeterli değil; güvenceli istihdam, üretim kapasitesi ve........

© Yeni Mesaj