İnsanoğlunun en kadim ve belki de en içten içe kemiren çelişkilerinden biri budur: Yanındakini görmezden gelip, uzaktakine iç çekmek. Hani eskiler "İnsan burnunun ucundakini göremez" der ya, tam da bu halin özeti. Kendi bahçemizde gözümüzün içine bakan fındık dalı kırılır, ceviz ağacı yabani otların arasında boğulur. Parmağımızı kıpırdatıp iki budama yapmaya, etrafını temizlemeye üşeniriz. Sonra komşunun ya da bir yabancının bahçesinden geçerken durup imrenerek "Maşallah, ne güzel meyve veriyor ağaçları" deriz. Halbuki o ağaca verilen emeği, dökülen teri, gösterilen ilgiyi unutup mucizeyi sadece "kısmet" sanırız.

Oysa toprak da, hayat da........

© Yeni Birlik