Kur’ân-ı Kerîm’in en büyük ayeti olan bu izaha göre, canlı cansız, şuurlu şuursuz ne varsa her şey Allah’a lisan-ı hâl veya lisan-ı kâl ile ibadetle meşgul ve vazifelidir. Yaratılmış varlıkların en şereflisi ve en güzel bir surette yaratılan insan, elbette bütün mahlûkat adına ve onları şuurlu bir tarzda temsilen külli bir ibadetle vazifeli olması hem Allah’ın hikmeti ve hem de aklın gereğidir.

Bütün ibadet çeşitlerini içinde barındıran beş vakit namaz ise, şuurlu varlıklar olan meleklerin ibadetlerini, hem de şuursuz varlıklar olan hayvanların ve cansız varlıkların ibadet şekillerini temsil eder. Onların ayakta, rükuda ve secde halindeki vaziyetlerini, namaz kılan bir mü’min yerine getirir.

Cenab-ı Hak, Nahl Suresinin 18. ayetinde “İnsan kendisine verilen nimetleri saymaya kalksa, saymakla bitiremez.” Buyurmaktadır. İşte beş vakit namaz, iki vakit ortasında birikmiş olan yekûn nimetlere karşı şükür ve hamd makamındadır. Namaz kılmayan insanlar, Allah’ın bu sayısız nimetlerine karşı çok büyük nankörlük yapmaktadırlar. Cenab-ı Hak da, muhtelif sure ve ayetlerde, insanın çok zalim ve çok nankör olduğunu haber vermektedir.

Nice insanlar “Allah’ın bizim ibadetimize ne ihtiyacı var?” demekte ve namaz hususunda tembellik etmektedirler. Halbuki, Kendini Samed olarak bildiren Allah, elbette hiçbir şeye muhtaç değildir. Bu meseleye ihtiyaç açısından bakmak doğru değildir. Muhtaç olan insanın kendisidir. Bediüzzaman Hazretlerinin ifade ettiği gibi “Bir hastanın, doktorun ilâç içmesi hususunda ettiği ısrarına mukabil, hastanın ‘Senin ne ihtiyacın var, bana bu kadar ısrar ediyorsun?’ demesi, ne kadar anlamsızdır!” İşte bu misal gibi, ibadete muhtaç olan insanın kendisidir. Zira,........

© Yeni Asya