Kavramın içeriğini araştırırken, farkında olmadan uzun süredir bu sürecin içinde bulunduğumu gördüm. Bazen bir şey insanın yanı başında olur fakat farkına varılmaz; benim için de durum tam olarak böyleydi.

Kaynaklarda bibliyoterapi (kitap terapisi) şu şekilde tanımlanmaktadır: “Bireylerin psikolojik, duygusal ve sosyal sorunlarını çözme, anlamlandırma ve iyileştirme sürecinde kitaplardan ve yazılı materyallerden yararlanma yöntemidir. Bu terapi biçimi, okumanın iyileştirici gücünden yararlanarak insanlara duygusal destek sunmayı amaçlar. Bu yöntemde bireyler, kendi yaşantılarına benzer durumlarla karşılaşabilecekleri, kendilerini keşfetmelerine rehberlik edebilecek veya düşünce dünyalarını derinleştirebilecek eserlerle buluşturulurlar.”

Bu kavramın derinliğini incelemeye başladığımda, kitapların adeta birer “ilaç” gibi kullanılabildiği düşüncesi dikkatimi çekti. Bu yaklaşım, yıllardır okuduğum “Risale-i Nur Külliyatı”nı hatırlattı. Bu külliyatın bireyi, toplumu ve kamu vicdanını tedavi edici yönüne dair pek çok örneğin bulunduğunu biliyorum.

Risale-i Nur’un bibliyoterapi açısından neyi gerçekleştirdiğini düşündüğümde şu tablo ortaya çıkmaktadır: Risale-i Nur, modern çağın getirdiği inançsızlık, şüphe, materyalizm, deizm, yalnızlık, moral bozukluğu, nihilizm, manevî boşluk, bunalım, korku ve çaresizlik gibi pek çok fikrî ve manevî probleme cevap vermektedir. Bunun yanında ölüm korkusu, kabir endişesi, ahirete dair şüpheler ve Kur’ân hakikatleri hakkında ortaya çıkan tereddütler gibi meselelerde de Kur’ân’dan alınan hakikatlerle tahkikî iman ve teselli sunarak bir şifa kaynağı olma özelliği taşımaktadır.

Aynı zamanda Risale-i Nur, modern çağın doğurduğu yoğun şüphe, inançsızlık (ateizm), yalnızlık, moral bozukluğu ve varoluşsal kaygılar gibi ruhsal........

© Yeni Asya