Divan şairi Bâkî’nin, “Bâkî kalan bu kubbede bir hoş sadâ imiş” tasvirinde olduğu gibi; Yaşar Erdoğan kardeşimiz de öyle yaptı; bir hoş seda bıraktı.

Geldi, bir soluk gölgelendi ve gitti.

Ölmek için, “olmak” yeter; sair şeyler tecellîye vesile.

Dost insan, değerli Yaşar kardeşimize Allah’tan gani gani rahmet diler; ailesine, dostlarına ve sevenlerine taziyetlerimizi arz ederiz.

Yaşar kardeşimizden “bâkî kalan bir hoş seda” olan yazımızı, vefatına ithafen, siz saygıdeğer karilerimize tekraren arz ediyoruz:  

DOST SESİ: KARDEŞLERİN NEFESİ

Tanıdık bir sesin “var” oluş serüveninden bahsedeceğim buğün.

Dikmen sırtlarına monte edilen verici anten çalışmaya başlayıp otomobil radyosundan dost nameler çıkınca neşe ile dolmuşlar, çocuksu bir safiyetle, düpedüz oynamışlar.

Dost FM’nin sesini duymuşlar, duymak isteyenlere de duyurmak için, o an. Bunun için ne gayretler ne çabalar yaşandı; elde ne var, hepsi de, bu maksada harcandı.

Ankara’nın gençleri gönül verdiler buna.

Ön sırada Yaşar ile Erdoğan kale gibi durdular, bu kurumu beraberce kurdular. Gel gör ki, “Doğan” gibi Erdoğan önce dünyadan ardından da, Yaşar kardeşinden ayrıldı; bugünkü manzarayı görmekten mahrum kaldı. Rabbim ona, o kadar ömür vermiş, rahmetine erdirmiş.

Askerlikten dönerken göl suyuna gark oldu, o gün orada birden, eşini de götürdü, ahirete giderken.

Yılmak........

© Yeni Asya