Utangaç olsaydık yapraklarca.

Üst üste durmasaydık.

Nefes mesafesi bıraksaydık.

Yıkış tepiş, eciş bücüş hayatlar…

Yolcuların hep acelesi var.

Koşarken kendini unutur insan.

Dün kuşları gördüm.

Kendimi alamadım uçuşlarından…

Bir şiir, bir beste gibi dizilmişler.

Baktım; işinde gücünde zavallılar.

Yuvalarını yıktığımız…

Yollarını şaşırttığımız masumlar…

Bir biz miyiz karıştıran işleri!

Suları, gökyüzünü kirleten…

Hayatın tersine giden…

Halbuki yumşacık hayat…

Halbuki bir nefes kadar sakin…

Halbuki ölüm kadar yakın…

Halbuki adı üstünde: Hayat…

Renkler, nakışlar, besteler iç içe…

Ân denilen sonsuzluk içinde…

Yaşamaya gelip görmeden kendimizi…

Zamanları oyuncaklar gibi bozup…

Tatminsiz, haybat çocuklardan beter..,

Ah, taş atmasaydık…

Hediye Teyze’nin camına.

Oyunbozan, çekilmez olmasaydık!

Bunlar bile masum kaldı.

Taş dövüşleri, top........

© Yeni Asya