Bunun için, tarihin bazı günleri yalnız bir takvim yaprağı değildir, bir milletin hafızasına kazınmış büyük bir direnişi temsil eder.

Çanakkale, Anadolu’yu avuçluyordu. Anadolu’nun her karış toprağından, analardan, bacılardan, evlâtlardan ayrılmış Çanakkale’ye bulut olmuş Mehmetler tek bir düşünce içindedirler bu soğuk 1915 kışında. Onların düşlerini bayrak ve vatan süslemektedir. Yürekleri tek yumruk olmuş Çanakkale ve vatan diye çarpıyor...

Çanakkale’de ölüme seve seve koşacaklar, vatan için cihad edecek  ve şehid olacaklardı... Ama Çanakkale geçilmeyecekti. 

Çanakkale de kahramanlıklar dışında farklı bir şey de vardı.

Çanakkale savaşlarında, Fransız Kuvvetlerine komuta eden General Guro, savaş sırasında bir kolu ile bir bacağını, savaş sahasında bırakarak yurduna dönmüş bir askerdir. Döndükten sonra bir konferansta Çanakkale’yi anlatır.

 "Fransızlar, Türkler gibi mert bir milletle savaştıkları için çocuklarınızla daima iftihar edebilirsiniz. Yaralı ve ölülerin arasında dolaşıyorduk. Az evvel, Türk ve Fransız askerleri süngü süngüye gelip ağır zâyiat vermişlerdi. Bu sırada gördüğüm bir hadiseyi ömrüm boyunca unutmayacağım. Yerde bir Fransız askeri yatıyor, bir Türk askeri kendi gömleğini yırtmış, onun yaralarını sarıyor,........

© Yeni Asya