Geçtiğimiz yazımızda, İslamabad’da çöken müzakerelerin arka planında şekillenen Antisemitizm Üçgenini ele almıştık. Şantaj provokasyon ve kurumsal hamlelerden oluşan bu yapı barış ihtimalini sistematik biçimde ortadan kaldırmıştı.

Ancak o üçgenin en kritik ayağı aslında en az konuşulan gelişmeydi, İsrail’in güvenlik mimarisinde yaşanan dönüşüm.

Netanyahu’nun Tümgeneral Roman Gofman’ı 2 Haziran 2026 itibarıyla Mossad’ın başına getirme kararı İsrail’in istihbarat paradigmasında köklü bir kırılmayı temsil ediyor. "-Antisemitizm Üçgeni üzerine kurduğunuz analizle birleştiğinde bu hamle Mossad’ın geleneksel özerk yapısından doğrudan başbakanlık ofisi odaklı bir yürütme organına dönüştüğünün işaretidir.

Bu noktada Mossad’ın genetiğiyle oynayan bu hamle teşkilatı devletin bağımsız bir denetleme mekanizması olmaktan çıkarıp doğrudan iktidarın operasyonel koluna dönüştürüyor, dönüşümün ilk ve en belirgin basamağı ise kurumsal hafızanın yerini mutlak sadakate bırakmasıdır.

Mossad’da Kurumsal Hafızadan Sadakate Geçiş

İçeriden Değil Karargâhtan Yönetim: Mossad genellikle kendi içinden yetişmiş gizli operasyon ve insan istihbaratı (HUMINT) uzmanları tarafından yönetilir. Gofman’ın istihbarat tecrübesinin olmaması ve kariyerini zırhlı birliklerde inşa etmiş bir asker olması teşkilatın teknik bir istihbarat birimi olmaktan çıkıp askeri-siyasi bir enstrümana dönüştüğünü gösteriyor.

Netanyahu’nun Gölgesi: Gofman, Netanyahu’nun askeri sekreteri olarak onun en yakın çalışma arkadaşlarından biriydi. Bu atama Netanyahu'nun savunma ve istihbarat bürokrasisindeki çatlak sesleri susturma ve kendisine mutlak sadakatle bağlı bir ismi kritik koltuğa oturtma hamlesidir.

İstihbarattan Agresif Operasyonel Yapıya Dönüş

Meir Dagan Doktrini’ne Dönüş: Gofman Mossad’ın başına geçen son asker kökenli figür olan ve Gölgelerin Kralı lakabıyla anılan Meir Dagan ile kıyaslanıyor. 2002-2011 yılları arasında teşkilatı bir bilgi toplama biriminden ziyade doğrudan sonuç odaklı bir operasyon merkezine dönüştüren Dagan dönemi, İran ve Hizbullah’a yönelik suikastlar siber sabotajlar ve stratejik tesis imhalarının tırmandığı en agresif süreçlerden biriydi. Netanyahu’nun Gofman tercihi, teşkilatın geleneksel istihbarat metodolojisinden koparak düşmanı sahasında felç etmeyi amaçlayan bu sert saldırgan operasyonel kimliğe yeniden büründüğünün en somut ilanıdır.

Savaş Odaklı Mossad: Netanyahu Gofman’ı seçerken savaş dönemindeki yaratıcılığını ve çerçeve dışı düşünme yeteneğini vurguladı. Bu teşkilatın önceliğinin artık sadece bilgi toplamak değil bölgesel savaşın aktif bir bileşeni olarak doğrudan imha ve rejim değişikliği gibi hedeflere yönelmesi anlamına gelebilir.

Tartışmalı Geçmiş ve Devlet Aklı Krizi

Emniyet ve Yargı Direnci: Atama İsrail güvenlik teşkilatında ciddi itirazlara neden oldu. Özellikle Gofman'ın geçmişteki bir operasyonda reşit olmayan bir genci kullanmasıyla ilgili iddialar ve hakkında açılan davalar atamanın profesyonel değil siyasi bir lütuf olduğu eleştirilerini güçlendiriyor.

Dış Politikada Rusya Faktörü: Belarus doğumlu ve ana dili Rusça olan Gofman Netanyahu’nun Rusya ve Suriye ile yürüttüğü arka kapı diplomasisinde kilit roldeydi. Bu yetkinlik Mossad’ın yeni dönemde Moskova-Tahran eksenindeki manevralarda nasıl bir rol üstleneceğine dair ipuçları veriyor.

Mossad’ın yeni kaptanı Roman Gofman, teşkilatın koridorlarında yetişmiş bir istihbaratçı değil savaş meydanlarında pişmiş bir askerdir. 1990 yılında Belarus’tan İsrail’e göç eden Gofman, Sovyet kökenlerinin getirdiği kültürel sermayeyi ve Rusça hakimiyetini Netanyahu’nun Kremlin ile yürüttüğü hassas arka kapı diplomasisinde bir anahtara dönüştürdü.

Kariyerini zırhlı birliklerde inşa eden Gofman; Lübnan, Gazze ve Batı Şeria’daki operasyonlarda sert güç doktrininin sadık bir uygulayıcısı oldu. 7 Ekim saldırıları sırasında bir general olmasına rağmen emir beklemeden Sderot’taki çatışmalara bizzat katılması ve bu sırada ağır yaralanması onu Netanyahu’nun gözünde sadık ve gözü pek bir kahraman mertebesine yükseltti.

Gofman’ın atanması, sadece bir koltuk değişimi değil; Mossad’ın, başbakanın siyasi ajandasına tam uyumlu, askerileşmiş ve daha pervasız bir yapıya bürünmesi olarak okunabilir.

Bölgesel ve Yerel Etkiler: Türkiye, İran ve Rusya Hattı

Roman Gofman’ın 2 Haziran 2026'da görevi devralacak olması sadece Mossad’ın iç yapısını değil, İsrail’in bölgesel güvenlik mimarisini de temelden sarsacak niteliktedir. Bu atamanın doğurabileceği kritik sonuçlar üç ana başlıkta toplanabilir:

Türkiye ve Nükleer Dosyası: Gofman Milli Güvenlik Koleji'ndeki çalışmaları sırasında Türkiye Mısır ve Suudi Arabistan'a kontrollü nükleer savaş başlığı satılmasını öneren aykırı bir vizyon ortaya koymuştur. Bu geleneksel İsrail doktrininin aksine İran’ın nükleer kapasitesine karşı bölge ülkelerini silahlandırarak çok kutuplu bir denge kurma arayışıdır. Ancak Türkiye ile İsrail arasındaki güncel gerilimler ve Gofman’ın Suriye'deki Türk nüfuzunu kırmak için Moskova ile temas yürütmesi, bu teorik iş birliği ihtimalinin yerini sert bir rekabete bırakabileceğini göstermektedir.

Rusya ile Arka Kapı Diplomasisi: Belarus doğumlu olması ve Kremlin ile kurduğu şahsi bağlar Gofman’ı Moskova-Tel Aviv hattında vazgeçilmez kılmaktadır. Rusya tarafı, bu atamanın Mossad'ı kendilerine karşı daha aktif hale getirmesinden çekinse de Netanyahu’nun Gofman’ı özellikle Suriye ve İran gibi dosyalarda Rusya ile pazarlık yürütecek bir figür olarak konumlandırdığı aşikardır.

Dagan Doktrini’ne Dönüş: Gofman’ın askeri kimliği Mossad’ı 2000'li yılların başındaki suikast ve sabotaj odaklı saldırgan tutumuna geri döndürebilir. İstihbaratın sadece bilgi toplama değil düşmanı sahasında imha etme aracına dönüşmesi, bölgedeki vekalet savaşlarını ve İran ile olan gerilimi daha kontrol edilemez bir noktaya taşıyabilir.

Sonuç olarak Roman Gofman, Netanyahu’nun sadece sadık bir gölgesi değil, aynı zamanda İsrail’in bölgesel kaos içerisinde kurumsal etiklerden ziyade operasyonel sürprizlere ve riskli manevralara dayalı yeni devlet aklının en somut temsilcisidir. Bu dönüşümün bölgeye maliyetini ise zaman daha net gösterecektir

© Yeni Ankara