Çocuk sahibi olamayan bir arkadaşım Fahri B., ailecek tedavi görmekteydi. Özellikle eşinin anne olmak için çırpındığını dinlemiştim.

Yıllar sonra Fahri kardeşim, tüp bebek yöntemiyle bir çocuk beklediklerini haber verdi. Bu sevindiriciydi.

Ancak üzüntü veren bir durum vardı…

Ve bilgime güvenerek de benimle sorunun cevaziyetini istişare etti.

Doğacak olan çocuklarının birçok uzvunun gelişmediğini ve doktorların çocuğu aldırmaları konusunda ısrarcı olduklarını söyledi.

Bir İmam Hatip mezunu olarak bunun dinen sıkıntılı olduğunu kendisi de biliyordu. Lakin bu konuda ikilemde kaldığını, ne yapacağını da şaşırdığını bana aktardı. “Siz ne dersiniz, dini hükmü nedir? Dini hükmünü bir de sizden dinleyeyim” dedi.

Ben de bilgilerimi kaynaklardan tekrar teyid ederek ve öncesini de bildiğimden şunu söyledim.

“Zaten çocuk sahibi olamıyordunuz. Israrla ve haklı olarak çocuk sahibi olmak için her çareye (tedavi dahil) başvurdunuz, doğru mu? Evet, dedi.

Öyleyse her şartta doğacak çocuğa razı olmalısınız. Ve bu, sizin imtihanınız olacak. 

Zaten çocuk istemede (anlattıklarına göre) sınırı zorlamışsınız. Dolayısıyla anne karnına düştükten sonra cenine müdahale cinayet olur. Dinimizin önde gelen tüm âlimleri bunda hemfikir…”

Ve çocuğu aldırmadılar elhamdülillah.

İmtihanı da bu güne kadar, sıkıntılarını ancak kendileri bilir, ama başarıyla yürüttüklerini biliyorum.

Fahri kardeşimin oğlu Muhammed İbrahim, bundan birkaç........

© Yeni Akit