Güven sarsılınca...AHMET TALİB ÇELEN 

İnsanız… İnanmak da, güvenmek de, şüphelenmek de, inanç ve güveni kaybetmek de fıtratımızda var. 

İnanıp güvendiğimize bir yakınlık hissi duyar, güvenmediğimizden uzaklaşmak isteriz. 

İnanmak ve güvenmek en temel hissî ihtiyaçlarımızdan. Eğer hiç kimseye inanıp güvenmeseydik dünyâ hayâtımız cehenneme dönerdi. İnsan, bütün kuvvetlerine rağmen aynı zamanda zayıf bir varlık. Hayâtın sayısız cilveleri ve görünüşleri karşısında tedirgin oluruz ve bir boşluk ânımızda yaslanacağımız duvarlar olsun isteriz. Yanımızda yürüyen dostlar, omzumuza dayanmış omuzlar… 

İnsan yalnızlıktan ürker. “Yalnızlık Allah’a mahsus” demişler. Yaratılmış olduğumuz için yalnızlıktan korkarız. Bu yüzden bütün dünyevî alâkalardan kesilerek yalnız yaşayabilen insanı kahraman sayarız. Onunki de ancak beşerin kaldırabileceği kadar bir yalnızlıktır. Allah’a mahsus yalnızlığın gölgesi bile olamaz bu. Yalnızlık veyâ yalnız kalma ihtimâli ürperticidir. Bu sebeple bir dost çevresi ararız. Bu dostluğun temeli de elbette “güven-itimat” olacaktır. Öyle ki, en zor zamanlarımızda bile yanımızda olacağına güvendiğimiz insanlar bulunsun. Hiçbir menfaate bizi satmayacak dostlar…

Dernekler, partiler ve cemaatler insanın bu zor zamanda dayanacak duvar aramasından, yalnızlık korkusundan ve güven arayışından beslenir. Dünyânın bin bir hâli vardır ve başımıza bir iş geldiğinde yardım eli........

© Yeni Akit