Boğazım düğümlendi. “Unutursam” dedim, “bu dağlar bana hakkını helal etmez.”

Köy öğretmenliğimi öğrencilerimle unutulmaz yıllarımı anlatırken hâlen duygulanırım. Mehmet’in annesinin “Hocam çocuklar artık okulu bırakmak istemiyor” demesiyle anladım. Değişim yavaş ama derindi. Bir gün ders bitiminde Elif yanıma yaklaştı.

“Öğretmenim” dedi çekingen bir sesle, “ben gerçekten doktor olabilir miyim?”

Diz çöküp gözlerinin içine baktım.

“Elif, kar ne kadar kalın olursa olsun altında tohum büyür. Sen çalışırsan neden olmayasın?”

“Öğretmenim o zaman ben de öğretmen olacağım. Sizin gibi düşe kalka okula geleceğim.”

Sınıf güldü. Tahtaya büyük harflerle yazdım: ‘İmkânsız’ kelimesi tembel insanların bahanesidir. Cemal el kaldırdı.

“Öğretmenim tembel olmamak için ne........

© Türkiye