Hadisenin çıktığı cumâ gününden sonra ilk defa bir araya gelen kızlar için bugün çok mühimdi. Herkes noksansız toplanmıştı.

Gülşah'ın bütün arkadaşları bahçede toplanmıştı. Burası, ilk bahardaki gibi yeşil ve rengârenk kalan ender yerlerden biriydi. Çünkü her mevsim çiçek açan güller ve nebatatla donatılmıştı dört bir yanı. İrili ufaklı çeşitli ağaçların olgunlaşmış meyve yüklü dalları yerlere kadar eğilmiş, sebzeler ise yenmek için koparılmayı bekliyordu. Canlı ve taptaze kalmış bu güzel bahçe, nice hayalleri süslüyordu.

Orhan Bey zamanından kalma bahçenin orta yerine kondurulmuş şirin konak, ilk günlerdeki gibi sakinlerine hizmet vermeye devam ediyordu. Sanki onca zaman fırtınası, asırlık çınar ağaçlarının arasındaki bu taş binanın, kırmızı kiremitleri üzerinden hiç esmemişti. Bahçenin orta yerinde, konakla uyumlu, usta sanatçıların elinden çıktığı her hâlinden belli mermer çeşmeden şırıl şırıl akan su, bir ninni gibi geliyordu kulaklara. Bu serin suyun içimine doyulmuyordu. Bahçe, çeşme ve çevresi çok güzeldi. İnsana yaşama........

© Türkiye