“Sıkıntılar, felaketler, ölümler insanda derin bir yara gibi kalıcı izler bırakıyor, kolay kolay iyileşmiyor. İyileşse de mutlaka izi kalıyor..."

“Doğan’ımı düşmanların şerrinden koru Allah’ım. Çelebi’me huzur ver, muvaffak eyle Allah’ım. Memleketimizi, Sultan’ımızı muzaffer eyle Allah’ım. Âmin!”

Diyerek, teheccüd namazından sonra yaptığı duâsını tamamladı Matlube Hanım.

Kalktı, mışıldayarak uyuyan Süleyman Çelebi’nin yattığı sedirin dibindeki yün yastıkların üzerine çöktü. Elindeki temiz, beyaz tülbentle terlerini sildi. Sırtındaki yünden örme ihram düşecek gibi oldu. Yeniden çekti, büründü. Hayat arkadaşına bakarken biricik Doğan’ını hatırladı. “Sıkıntılar, felaketler, ölümler insanda derin bir yara gibi kalıcı izler bırakıyor, kolay kolay iyileşmiyor. İyileşse de mutlaka izi kalıyor. Oysa mutluluklar, sevinçler, huzur ve saadetler saman alevi gibi çabuk geçiyor, zaman içinde eriyip kayboluyor. Hatta unutuluyor bile. İşte canlı misali........

© Türkiye