Του Ανδρέα Ι. Μητρόπουλου, διδάκτορος ΕΚΠΑ, επίτιμου προέδρου Ιατρικής Εταιρείας Δυτ. Ελλάδος-Πελοποννήσου

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία με αφορμή την ταινία του Γιάννη Σμαραγδή που είχε την έμπνευση στους σκυθρωπούς καιρούς που ζούμε, με το πολικό ψύχος της διάχυτης απανθρωπιάς, να φέρει στο προσκήνιο και να μας θυμίσει μια εμβληματική μορφή ενός χαρισματικού Έλληνα, τόσο διδακτική και απαραίτητη για όλους μας ,του οποίου η ανιδιοτελής σκέψη, το όραμα και η ανυπόκριτη αγάπη για την πατρίδα του και τον λαό της, θα έπρεπε να είναι πρωτεύον μάθημα για όλες τις σχολικές τάξεις της πρωτοβάθμιας παιδείας, αλλά και δια βίου μάθηση και πυξίδα αρμονικής συμβίωσης , αλληλοκατανόησης, αλληλέγγυας συνοδοιπορίας αντί της μοναχικής εγωπορείας ακολουθώντας τον κοινό δρόμο της συλλογικής δημιουργίας που μας χωράει και μας θέλει όλους μαζί με αίσθημα ασίγαστης ατομικής ευθύνης ( με πρώτον υπεύθυνο τον γράφοντα).

Ομολογώ ότι δεν έχω δει ακόμη την επίμαχη ταινία και δεν θα ήθελα να κρίνω τα θετικά ή αρνητικά σχόλια, που είναι φυσικό να την συνοδεύουν, εξαρτώμενα εν πολλοίς, από την οπτική γωνία ( όχι μόνο από τεχνικής αλλά και ιδεοληπτικής σκοπιάς που την βλέπει κανείς). Εγώ, ως μη ειδικός σε θέματα τέχνης, θα ήταν περιττό έως ανώφελο να εκφέρω γνώμη. Θα ήθελα μόνο να συγχαρώ τον δημιουργό της, για την έμπνευση και την πρωτοβουλία του να ανασύρει και να ξεσκεπάσει από το «μόδιο»( δοχείο μέτρησης σιτηρών) ένα φως που το είχαμε κουκουλώσει για πολλά χρόνια, επειδή μπορεί να μην αντέχαμε τη λάμψη του και να νοιώθαμε βολεμένοι με το πούσι συμβατό με τη σκοτεινή εποχή και τη θολή σκέψη μας που την χαρακτηρίζει.

Γιατί ,αναμφίβολα, αν παρακολουθήσουμε την εργοπραξία, τη σύνεση, την υπευθυνότητα, τον εντιμότητα, την διπλωματική ικανότητα και ευστροφία αυτού του φωτεινού ανθρώπου που ενεργούσε και πορευόταν «μετά λόγου ψυχής» του Αριστοτέλη και γνώμονα την «ανθρώπεία Φύση» του Θουκυδίδη ,προσόντα πολλά και σπάνια συγκεντρωμένα σε ένα άτομο, κάτι που παρακίνησε την ηγεσία μιας μεγάλης και κραταιάς αυτοκρατορίας(των Τσάρων της Ρωσίας) να επιστρατεύσει την πολυσχιδή προσωπικότητα, του Έλληνα Καποδίστρια για να του αναθέσει όχι μόνο την ευθύνη του Υπουργείου της των εξωτερικών, αλλά και των χειρισμό πολλών άλλων δυσεπίλυτων αποστολών που, με περισσή ορθοφροσύνη έφερε σε αίσιο πέρας, αβίαστα συμπεραίνει κανείς ότι πρόκειται περί προικισμένου άνωθεν συνειδητού χριστιανού(Χωρίς το ριχτάρι της υποκρισίας(όπως συνήθως συμβαίνει).

Η σιωπηλή ανιδιοτέλεια και η τελετουργικά ανθρώπινη ιερότητα της σκέψης του, όσο κι αν προσπαθήσει να τις αποσιωπήσει ο ίδιος ή κάποιος άλλος , είναι εμφανείς από την δωρεάν παροχή ιατρικών υπηρεσιών στους πάσχοντες της γενέτειράς του ,την άμεση και επείγουσα φροντίδα του για την στέγαση και την περίθαλψη των χιλιάδων ορφανών που άφησε ο αιματηρός απελευθερωτικός αγώνας. Αφού προτεραιότητα στο τιτάνιο έργο του ,για την συγκρότηση σωστού κράτους ήταν να αρχίσει από το ορφανοτροφείο της Αίγινας και την αποκατάσταση ων ορφανών.

Τι μεγαλείο ψυχής και τι δυσθεώρητο ύψος ανθρωπιάς!Όταν μετά την απελευθέρωση αυτής της........

© The Best News