Η θεωρία της βελόνας και το στοίχημα του συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ
Του Γιώργου Μαντζαβά, συνέδρου του 4ου Τακτικού συνεδρίου ΠΑΣΟΚ & Δικηγόρου Πατρών
Υπάρχει μια εικόνα που όλοι έχουμε δει, έστω και αν δεν μεγαλώσαμε με δίσκους βινυλίου. Η βελόνα πέφτει πάνω στο αυλάκι και η μουσική ξεκινά. Μέχρι που κάπου, για κάποιο λόγο, η βελόνα κολλάει. Και τότε ακούς την ίδια φράση ξανά και ξανά. Χωρίς εξέλιξη. Χωρίς μετάβαση. Χωρίς μουσική.
Η πολιτική πολλές φορές μοιάζει με αυτή τη βελόνα. Και αν είμαστε ειλικρινείς, τα τελευταία χρόνια, ένα μέρος της συζήτησης γύρω από το ΠΑΣΟΚ μοιάζει να έχει κολλήσει στο ίδιο σημείο. Στα ίδια διλήμματα, στις ίδιες φράσεις, στις ίδιες αγωνίες: «με ποιους θα πάμε», «πού ανήκουμε», «τι δεν είμαστε».
Όλα αυτά έχουν σημασία. Αλλά όταν επαναλαμβάνονται χωρίς να οδηγούν σε κάτι νέο, η βελόνα δεν παίζει μουσική. Απλώς επαναλαμβάνει θόρυβο.
Το........
