Belki de doğanın hatırlayacağımız en son çığlığı oldu Esra Işık.

Köyüne, köylüsüne, ağacına, toprağına edilen onca eziyete hiç sesi çıkmayanlar, son çığlığı arasından seçtikleri birkaç kelimeyle yargılıyorlar onu şimdi.

Geçen hafta mahkemeye getirildiğinde, acı bir tebessümle; madalyona dönüşen bileklerindeki kelepçeyle selamladı tüm Türkiye’yi.

Dile kolay, yaklaşık altı yıldır inanılmaz bir mücadele veriyor Akbelen Ormanı ve komşu mahalleler için İkizköy’lüler. Birçok insan ne kadar desteklemeye gidiyor olsa da, bir süre sonra yine bir başlarına kalıyor ama yılmıyorlar...

Biz en çok Esra’yı ve annesi Necla Işık’ı tanıyoruz fakat köydeki her yaştan erkek ve kadın bu mücadelenin bir parçası...

Esra tutuklandığında gitmiş ve acele kamulaştırma denilen kararın yarattığı karmaşayı ve hatta travmayı yerinde görmüştüm.

Her biri göz mesafesinde olan........

© T24