Atom bombasının "babası" olarak bilinen J. Robert Oppenheimer, 1939 yılında Hartland S. Snyder ile birlikte bir makale yayınlıyor. Bu makalede dev yıldızların kendi yerçekimlerinin etkisi altında çökerek ışığın bile kaçamayacağı kozmik bir nesneye dönüşebileceğini ileri sürüyorlar. Matematiksel olarak kanıtladıkları bu “çöküş” teorisi, o yılların koşullarında gerçek olamayacak kadar garip görünüyor.

Soru şu: Gerçekte, Oppenheimer tarafından tanımlanan mega kütleli yıldız olası mıydı?

Biliyoruz ki Büyük Patlama’dan 200-300 milyon yıl sonra ortaya çıkan  erken dönem yıldızları, Oppenheimer tarafından tanımlanan türde Güneş kütlesinin 100 katına kadar büyük kütleye sahip mega yıldızlardı.

Peki, bu mega yıldızlar neden kendi üzerlerine çöküyorlardı?

Casus uydular

İkinci Dünya Savaşı sonrasında Dünya birbiri ile sürekli savaş hali durumunu sürdüren iki büyük kampa ayrılmıştır. “Soğuk Savaş” yılları olarak bilinen bu dönemde, iki süper güç olan Amerika ve Sovyetler Birliği, nükleer silahlanma yarışı içindedirler. Dolayısıyla tüm gezegen nükleer silahların ağır tehditi altındadır.

1963 yılında, nükleer silah denemelerinin önlenmesi anlaşması imzalanır ama süper güçler arasında güven ortamı yoktur ve birbirlerini uzaydan izlemeye başlarlar. Amaç bir diğerinin anlaşmaya uyup uymadığını kontrol etmektir.

Amerikalılar, Vela casus uyduları ile Sovyetleri izlerken çok şiddetli  patlamalara tanık olurlar. Önce, Rusların uzayın derinliklerinde nükleer silah denemesi yaptıklarını düşünürler, ancak  patlama çok şiddetlidir ve uzayda çok yoğun enerji yayılmaktadır. Dahası patlama, Samanyolu galaksisinin çok ötesinden gelmektedir. Oldukça gizemli olan bu patlamaların kaynağı uzun süre belirsizliğini korur. 1967 de iki Vela........

© T24