Büyük ve kalabalık şehirlerde yaşayan insanlar biraz sakinliği, tenhalığı özlüyor. Bu yoğunluk, bu karmaşa insanı gerçekten yoruyor.

Bazen insan “Bir kendi başıma kalabilsem” diye geçiriyor içinden. Ama aynı kişi akşam eve döndüğünde konuşacak, paylaşacak kimse olmadığını hissettiğinde o sessizlik ağırlaşmaya başlıyor.

İnsan yalnız kalabiliyor ama yalnız yaşayamıyor. Çünkü insan zihninin, doğduğu andan itibaren bağ kurmaya ihtiyacı var.

Bir bebeğin bile sadece beslenmeye değil, temas edilmeye, görülmeye ve ilgi görmeye ihtiyacı var.

İnsan, başka insanlarla konuşarak, paylaşarak ve anlaşılabildiğini hissederek ruhsal olarak dengede kalıyor. Bu yüzden dostluklar, aile ilişkileri, sohbetler ve sosyal bağlar sadece keyif veren şeyler değil, aynı zamanda psikolojik ihtiyaçlar.

Yalnızlık ise sadece tek başına olmak değildir. Kalabalığın içinde bile kendini anlaşılmamış, değersiz ve kopmuş hissetmektir.

Günümüzde insanların büyük kısmı tam olarak bunu yaşıyor.

Sosyal medya çağında herkes birbirine bağlı görünüyor ama insanlar hiç olmadıkları kadar yalnızlar.

Çünkü gerçek iletişimin yerini çoğu zaman hızlı mesajlar, yüzeysel konuşmalar ve gösterişe dayalı ilişkiler aldı.

Üstelik modern yaşam insanları giderek daha fazla yalnızlaştırıyor.

Uzayan çalışma saatleri, büyük şehir hayatı, ekonomik kaygılar, güvensizlik, ilişkilerde yaşanan hayal kırıklıkları ve sürekli telefona bakılan bir hayat düzeni insanları birbirinden uzaklaştırıyor.

İnsanlar artık aynı evin içinde bile birbirleriyle konuşmak yerine ekranlara bakıyor.

Özellikle son........

© Sözcü