Bazı günler vardır; takvimde sıradan görünür ama insanın içinde başka bir kapıyı aralar. Bayram günleri biraz böyledir. Kapılar çalınır, sofralar kurulur, insanlar birbirine sarılır. Ama aslında bütün bunların arkasında daha derin bir şey vardır: hatırlamak. Çünkü bayram biraz da hatırlama günüdür. Çocukluğumda bayram sabahlarının kendine özgü bir ışığı olduğunu düşünürdüm. Güneş sanki o gün biraz daha yumuşak doğar, sokaklar daha sessiz olurdu. Annelerin telaşı, babaların erken kalkışı, yeni ayakkabıların çıkardığı o hafif sert ses… İnsan büyüdükçe anlıyor ki aslında değişen bayram değil, değişen insanın zamanı algılayışı. Ama bazı şeyler hiç değişmez. Mesela bir fotoğrafın gücü. Bir bayram günü çekilmiş eski bir fotoğrafa baktığınızda yalnızca bir görüntü görmezsiniz. Orada bir masa vardır, belki biraz kalabalık, belki biraz dağınık. Bir köşede gülümseyen bir çocuk, başka bir yerde düşünceli bir dede… O anın içindeki herkes belki artık aynı yerde değildir ama fotoğraf onların sesini hâlâ taşır. İşte fotoğrafın asıl gücü burada başlar. Fotoğraf sadece gördüğümüz şeyi kaydetmez. Fotoğraf, zamanın içinden küçük bir parçayı alır ve geleceğe emanet eder. Bir gün o fotoğrafa yeniden baktığınızda fark edersiniz ki aslında o kare yalnızca bir anı değil, bir duyguyu saklamıştır. Bayram günleri bu yüzden fotoğraflarla çok yakışır. Çünkü bayram, insanın kalbinin biraz daha açık olduğu nadir günlerden biridir. İnsanlar........

© Sonsöz