Geçici nefes mi, kalıcı güç mü?

“Bir ülkede sosyal yardım bütçesi artıyorsa, bu başarı mı, alarm mı?”

Son yıllarda sosyal yardım kalemleri istikrarlı biçimde büyüdü. Merkezi bütçede sosyal destek harcamalarının payı, on yıl öncesine kıyasla katlanarak arttı. Elektrik, doğalgaz ve gıda destekleri genişledi. Emekli maaşları ve asgari ücret artışları neredeyse sürekli gündem maddesi haline geldi. Belediyelerin sosyal kart uygulamaları yaygınlaştı.

Bir yanda “Devlet zor zamanlarda vatandaşını yalnız bırakmaz” diyenler var. Diğer yanda “Yardım kalıcı hale gelirse üretim düşer, bağımlılık artar” uyarısını yapanlar.

Gerilim tam burada başlıyor.

Çünkü mesele yardımın varlığı değil, yardımın kalıcılaşması. Sosyal devlet gereklidir. Yardım almak utanılacak bir şey değildir. Ama sürekli yardım almak bir alarmdır.

Sosyal yardım bir güvenlik ağıdır, hayat tarzı değildir.

Yardımın onuru ve sınırı yardım onur kırmamalı, üretim onur kazandırmalı. İnsan destekle yaşar ama emekle büyür. Yardım geçici nefes olabilir, ama üretim kalıcı hayattır. Devlet el uzatmalı, evet. Ama sadece el uzatmamalı, el tutup ayağa kaldırmalı. Çünkü sosyal devlet şefkattir, üretim devleti özgürlüktür.

Bugün sokakta duyulan cümleler sert…

“Yardım değil, hakkımızı istiyoruz!” “Sosyal kart değil, güçlü maaş!” “Geçici destek değil, kalıcı refah!”

Bu ses bir isyan değil, bir arayış. İnsanlar karnı doysun diye değil, geleceği olsun diye çalışmak istiyor. Geçinmek değil, gelişmek istiyor.

Çünkü balık vermek bir günü kurtarır, balık tutmayı öğretmek bir ömrü. Taşıma suyla değirmen dönmez. Hazıra dağ dayanmaz, üretime devlet........

© Sonsöz