İki ‘koltuk’ hayatımın vazgeçilmeleridir. Zira onlar bana başka bir dünyanın kapılarını açar. Zihnimi arındırır. Günlük yaşamın her tür olumsuzluğunu unutturur, zihnimi arındırır. Bunlardan biri sinema koltuğu, diğeri ise özellikle caz dinletileri için gittiğim konser salonlarında oturduğum ‘koltuk’tur.

Özellikle belirtmek isterim ki, ne sinematografiden fazla anlarım, ne de film okuma gruplarının müdavimiyim. Komplo teorileriyle eşdeğer bulduğum gerilim ve kişiyi sonsuz beyin fırtınalarına sürükleyen bilimkurgu konuları haricinde her tür filmi keyifle izlerim. Bu süreçte en çok özlediğim film arası verildiğinde satıcıların boyunlarına astıkları tahta tablaya madeni parayla vurup “Frigo, Alaska Frigo…” diye sıra aralarında dolaşarak sattığı zamanlardı. 60 yıllık bir sinema geleneği olan ‘Frigo’, 1997’de yabancı bir markanın devreye girmesiyle unutulmaya başlandı. ‘Nostalji’ sevdiğim........

© Şalom