Dövlətlərin hansısa bölgədə maraqlarını lokallaşdırmağa çalışması anlaşılandır: heç kim siyasi xeyriyyəçiliklə məşğul olmur. Sadəcə, kimsə Donald Tramp kimi hər şeydə ilk növbədə maddi maraqları əsas götürür, digərləri isə siyasi-strateji amillərə üstünlük verirlər.

Bunları niyə deyirik? Müharibədən sonra Nikol Paşinyan özünü konstruktiv siyasətçi kimi göstərməyə çalışanda (bunu daha əvvəl edə bilməzdi, çünki həmin vaxt Qarabağdakı xunta hələ kifayət qədər güclü idi), bizimkilər əsasən onu məsxərəyə qoymaqla məşğul idilər.

Əslində bunu da başa düşmək olardı. İnsanlarımız ermənilərə haqlı olaraq qəzəbli idi. Amma siyasət daim yeni çağırışlar edir və yeni tələblər irəli sürür.

Getdikcə daha çox insan anlamağa başladı ki, Ermənistanla aparılan siyasətin davamı olmalıdır və bu proses başa çatdırılmalıdır. Nəticədə indi çoxları hesab edir ki, Nikol Paşinyanla nəinki işləmək olar, hətta işləmək lazımdır.

Amma burada da bəzi təhlilçilər arasında ziddiyyətli yanaşma hiss olunur. Bir tərəfdən hamı başa düşür ki, Ermənistanda hazırkı hakim partiyadan başqa konstruktiv siyasi qüvvə yoxdur, digər tərəfdən isə Paşinyanı qəbul etmir, hətta onun demokratik idarəçilik iddialarını lağa qoyurlar.

........

© Qaynar