Sabah gözümüzü açar açmaz yaptığımız ilk hareket artık bir reflex değil, adeta modern dünyanın sessiz bir ayini. Yastığımızın dibinde bekleyen o küçük, parlak cam ekrana dokunmak... Dünyada ne olup bittiğini görmek bahanesiyle başlayan bu birkaç saniyelik dokunuş, farkında olmadan günün geri kalanını nasıl yaşayacağımızı belirliyor. Yüzlerce bildirim, binlerce takipçi, binlerce beğeni... Hiç olmadığı kadar "bağlantıdayız", ama ne hikmetse hiç olmadığı kadar da yalnızız.

Kalabalıklar İçinde Birer Ada

Sokakta yürüren insanlara bir bakın. Otobüs duraklarında, kafelerde, hatta aynı masada karşılıklı oturan dostlarda bile aynı manzara var: Bükülmüş boyunlar, sabitlenmiş bakışlar ve parmakların ekrandaki ritmik kayma hareketi. Yanı başımızdaki insanın nefesini duymak yerine, kilometrelerce uzaktaki bir yabancının yapay mutluluk pozlarını izlemeyi tercih ediyoruz.

İletişim araçlarımız........

© Ortadoğu