Δυο παραδείγματα από προσωπική πείρα. Πριν από τριανταπενταριά χρόνια είμαι Ζωγράφου, εκεί έμενα τότε, στο διαμέρισμα που είχα με τον αδερφό μου. Παλιό Ζωγράφου στο τέρμα. Όσοι γνωρίζουν την περιοχή, κατέχουν τι εστί δυσκολία παρκαρίσματος, όχι μόνο τώρα που χάνει η μάνα το παιδί και περισσότερο ψάχνει για πάρκινγκ παρά για το βλαστάρι της, αλλά και τότε ακόμη, στις υποτίθεται καλούτσικες εποχές. Καινουργής η δική μας πολυκατοικία, τα είχε όλα, είχα κι εγώ θέση μπροστινή στην πιλοτή, με φάτσα στο δρόμο. Πάω ένα βράδυ να βγω, για μπαρότσαρκα. Κατεβαίνω στο ισόγειο, κατευθύνομαι στο τουτού, βλέπω μ’ έχει κλείσει ένα φορτηγάκι. Συνηθισμένα τα βουνά  απ’ τα χιόνια, αρχίζω να κορνάρω. Και να ξανακορνάρω. Και δώσ’ του κόρνα κάνα εικοσάλεπτο, φύλλο  δεν κουνιόταν. Με τα πολλά σκάει μύτη τύπος πενηντάρης, κάπως τσουρομαδημένος, κάπως ταλαίπωρος, κάπως σκότεινος, πάει να μπει στο φορτηγάκι. Του βάνω φωνή: “Να σου πω κουφός είσαι, δεν μ’ ακούς που κορνάρω τόση ώρα και μ΄ έχεις μπαστακωμένο εδώ πέρα;” Λυμένο το ζωνάρι, είμαι έτοιμος για καυγά. Και γυρνάει και  μου λέει: “Άσε με φίλε, άσε με, έχω πολλά στο κεφάλι μου”! Οι λέξεις ήταν; Το ύφος........

© Newpost