Size dünün ve bugünün öğretmenlerinden söz etmek istiyorum bu yazıda…

Önce günümüzdeki öğretmenlerimizin yürek parçalayan haline bakalım…

Daha doğrusu, karnını bile doyuramayan, yoksulluk sınırının çok altında yaşamaya çalışan, bulursa ikinci, hatta üçüncü iş yapmaya razı, çoluk çocuğunu bırakın tatile, bir yemeğe, bir sinemaya bile götüremeyen, geleceğe ait umutlarını yitirmiş eğitim emekçilerinden söz ediyorum. Öğretmen sıfatını kazanmış ancak ataması yapılmayan yüz binleri saymıyorum bile!

Oysa ki öğretmenlik, bu topraklar üzerindeki en kutsal meslek...

Düşünsenize, 6 yaşından itibaren ülkenin geleceğini kuracak, ilerletecek milyonlarca çocuğumuzu onların ellerine teslim ediyoruz... Aslında üzerine titrememiz gereken öğretmenlerin çektiği yoksulluktan, ezilmişlikten en az yönetenler kadar bizler de sorumluyuz...

Biliyor musunuz; Mustafa Kemal daha Kurtuluş Savaşı sürerken, öğretmenleri Ankara’da toplamış ve onlara “Asıl büyük savaşı verecek olan sizlersiniz. Cehaleti ve geriliği sizlerin sayesinde aşacağız” demişti...

-Tüm bu ideallere ihanet ettik!

Köy Enstitüleri olsaydı...

Halbuki, Cumhuriyetin ilk döneminde öğretmen demek, önünde ayağa kalkılıp, saygıyla düğmelerini iliklemek demekti! Cumhuriyet, en büyük devrimlerinden birini “Harf Devrimi” ile yapmış, Latin harflerine geçen ülkede okuma yazma seferberliği sonucunda, Millet Mekteplerinde oluşturulan kurslar sonunda 6 ay içinde yüz binlerce........

© Nefes