Sağlam bir yuvadan çıkan kuşlar, göğe kanatlarını güvenle açar.

Kırlangıç yuvası… Baharın ilk günlerinde tedirgin kanat çırpışlarıyla başlar hayat. Bir düşünün; o yuva eksik, o kanatlar güçsüz, rüzgâr sert… Bu yuvadan düşen her kuş, bedelini yalnızca kendi mi öder? Yoksa arkasında duramayan, sorumluluğunu yerine getirmeyen o el de öder mi? Bir kuş yuva yapıyor penceremin köşesine. İki de yumurtası var. Bakıp düşünüyorum, yavrulara nasıl bir hazırlık var.

Ülke de bir yuvadır. Devlet, o yuvayı yapan ellerdir. Eğer eller titrekse, ihmalle doluysa, düşen çocukların, düşen umutların bedelini kim taşır?

“Eve lazım olan camiye/komşuya haramdır" eskilerin bu sözü bize önceliği hatırlatır. Öncelik, hakkı olana hakkını vermekte, rıza sahibine kulak vermekte ve yükümlülükleri paylaşmakta gizlidir. Hakkı verilmeyen bir yurttaş veya ailenin bir üyesi de olsa elbet bir gün hesabını sorar. Çünkü ihmal de bir tercihtir.

Bir anne arkasında durmadığı çocuklarının bedelini öder.

İktidar da sahip çıkmadığı yurttaşlarının yükünü gelecek nesillere devreder. Çünkü ev, önce kendi ihtiyacını karşılamalıdır; fazlası, doğru ve adil şekilde paylaşılabilir. Komşuya veya........

© Muhalif