Resmi adı mahalle olsa da normalde köy olan mahalde yürürken yolda başka yürüyen olmadığını hayretle gördük. Köyün bir ucundan diğer ucuna yürüyerek gitmek herkes tarafından adeta yadırganıyor. Muhtemelen neden arabaya binilmediği sorgulanıyor. Yani kişinin kendi arabasına. Dahası arabaya binmemek kınanıyor. Bir yere yürüyerek, gezerek gitmek sanki tarih öncesinde kalmış gibi. Bu yerlerde daha dün herkes birbirine yürüyerek giderdi. Artık kimse yürümüyor. Yürüyenlere turistmiş gibi bakılıyor. Aynı köyden olunmasına rağmen yolda yürüyene bu buranın yabancısı muamelesi yapılıyor. İstanbul’dan geldiler ya özlemişlerdir ondan yürüyorlar diye düşünüyorlar. Yürüyerek beş dakikada gideceği evine, eşine telefon açarak gelip kendisini almasını söyleyeni görünce insan vay anasını demeden edemiyor. Buralara ne olmuş böyle! Bildiğimiz köy bin yıl öncede kalmış gibi. Hâlbuki daha kaç sene önce ne güzellikler vardı buralarda. Elimizi uzatsak ulaşacağımız yıllarda. Az zamanda binlerce yıl geçmiş gibi. Zaman insanı değiştirir de insan algı ve davranışlarının kısa zamanda bunca tersine değişmesi insan adına kaygı verici bir durum. İnsan kendi kendini tanımıyor. İnsana kendi kendini tanımasına yardımcı olacak tarifler dahi ortadan kalkmış durumda. Hani şuradan şuraya yürürdük diyecek olsanız oradan oraya yürümek tarih öncesinde bir........

© Milli Gazete